ΜΙΜΗ ΝΤΕΝΙΣΗ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Από τον Πόλυ Μαυρόπουλο

Πριν από ένα χρόνο περίπου η Μιμή Ντενίση τιμήθηκε με το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής. Την ύψιστη των τιμών του γαλλικού κράτους για την συνεισφορά της στην ακτινοβολία του γαλλικού πολιτισμού στην Ελλάδα. Μια σημαντική αναγνώριση για Ελληνίδα ηθοποιό από μια χώρα που έχει μεγάλη παράδοση στο θέατρο και τις τέχνες. Έχοντας μια σχολή θεάτρου και δύο σκηνές δικές της, η Μιμή Ντενίση κάνει πάντα προσεκτικές επιλογές στα έργα που ανεβάζει αλλά και στις τηλεοπτικές παραγωγές στις οποίες κατά καιρούς συμμετέχει. Μέσα στον τελευταίο ενάμιση χρόνο βίωσε μια απώλεια (του πατέρα της) , ένα γάμο, ένα διαζύγιο, μια σημαντική διάκριση. Παρ΄όλα τα αντιφατικά συναισθήματα που της προκάλεσαν αυτά τα γεγονότα η Μιμή Ντενίση, ακούραστη επαγγελματίας, συνεχίζει να γράφει να μεταφράζει και να ανεβάζει θεατρικά έργα, αποδεικνύοντας έμπρακτα την αγάπη της για το θέατρο και τη δουλειά της. Φέτος επέλεξε το έργο των Μπαριγιέ και Γκρεντύ «Το άνθος του κάκτου» στο οποίο πρωταγωνιστεί μαζί με τον Κώστα Βουτσά και τον Παναγιώτη Μπουγιούρη. Και αυτόν το μήνα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στο θέατρο «Αθήναιον».

-Ξεκίνησα το εισαγωγικό με την βράβευσή σας με το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της τιμής, γιατί θεωρώ πως στην Ελλάδα δεν τιμούμε τους ανθρώπους της τέχνης όπως τους αξίζει. Ποιά είναι η δική σας γνώμη;
>Κατ΄αρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιες μεγάλες βραβεύσεις. Η δική μου ήταν μια κρατική βράβευση εκ μέρους της Γαλλίας. Δεν ήταν βραβεία που θεσπίζει ένα περιοδικό, ένας εκδότης ή ένας σύλλογος. Πρόκειται για μια κρατική βράβευση που γίνεται από τον Γάλλο πρόεδρο της Δημοκρατίας και από ένα μεγάλο συμβούλιο. Εκεί υπάρχει μια μεγάλη παράδοση στα γράμματα και τις τέχνες και είναι πολύ πιο οργανωμένοι. Στην Ελλάδα έστω κι αν δεν πρόκειται για τέτοιου είδους βραβεία, συνήθως αργεί η αναγνώριση ενός καλλιτέχνη.

-Έχετε συνηθίσει το κοινό σας σε μεγάλες παραγωγές. Το έργο που ανεβάζετε φέτος, «Το Άνθος του Κάκτου» ακολουθεί αυτά τα πρότυπα;
>Μπορεί να μην είναι μια μεγάλη παραγωγή, αλλά σίγουρα πρόκειται για μια ακριβή παραγωγή. Και ιδιαίτερα η μεταφορά της στη Θεσσαλονίκη είναι κάτι πολύ απαιτητικό γιατί προσπαθούμε να είναι ακριβώς ίδια με την παράσταση της Αθήνας. Όπως έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή μεγάλες παραγωγές όπως ήταν η Άννα Καρένινα, δεν γίνονται πια από κανέναν. Ούτε καν από το Εθνικό Θέατρο.

-Αντί θετικών σχολίων για τις ακριβές παραγωγές που έχετε κατά καιρούς ανεβάσει και έγιναν θερμά αποδεκτές από το κοινό, οι «επαΐοντες» σας κατηγόρησαν ότι δίνετε περισσότερη σημασία στη συσκευασία παρά στο περιεχόμενο. Τι τους απαντάτε;
>Δεν ξέρω ποιους εννοείτε «επαΐοντες» αλλά αυτές οι παραστάσεις όπως ήταν η Θεοδώρα ή η Μπουμπουλίνα, δεν έγιναν μόνο αποδεκτές από το κοινό, αλλά απέσπασαν και πολύ καλές κριτικές. Έγιναν βιβλία, έκαναν τρομερές πωλήσεις, βραβεύτηκαν. Οι κριτικοί του θεάτρου που εγώ θεωρώ πραγματικά επαΐοντες δεν έγραψαν ποτέ κακή κριτική. Αν ακούστηκε κάτι αρνητικό ήταν ενδεχομένως από κάποιους που έχουν εμπάθεια στο πρόσωπό μου. Έργα που έχουν την ουσία της Μπουμπουλίνας ή της Θεοδώρας δεν υπάρχει Έλληνας που θα τα κρίνει αρνητικά.
-Αν σας δινόταν η ευκαιρία να αλλάξετε κάτι στην καλλιτεχνική σας πορεία τι θα ήταν αυτό που θα «διορθώνατε»;
>Κατόπιν εορτής είναι δύσκολο να πεις αν κάτι θα διόρθωνες. Μερικές φορές και στην καριέρα και στην ζωή λέμε «Αχ αυτό έπρεπε να ήταν έτσι», αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει νόημα κι εμένα δεν μ’ αρέσει ποτέ να παρελθοντολογώ. Θεωρώ πως έχω μια πολύ ωραία καριέρα και μια πολύ ενδιαφέρουσα ζωή. Θα ήταν κρίμα να γκρινιάζω.

-Μάθαμε για μια συνεργασία με την βραβευμένη με Oscar Ολυμπία Δουκάκη. Σε ποιο επίπεδο να περιμένουμε αυτή τη συνεργασία;
>Η Ολυμπία Δουκάκη βρέθηκε στην Ελλάδα για τρεις εβδομάδες για να διδάξει τα παιδιά που φοιτούν στην δραματική σχολή μου, σ’ ένα σεμινάριο υποκριτικής για ηθοποιούς και για φοιτητές. Πέρα από αυτό, είμαστε σε κάποιες συζητήσεις για να μπορέσουμε να συνεργαστούμε τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.

-Αφιερώνετε χρόνο στη δραματική σχολή σας;
>Ασφαλώς και αφιερώνω. Δεν μπορεί να διατηρηθεί αλλιώς μια σχολή. Και μάλιστα θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω ένα παράρτημά της και στη Θεσσαλονίκη. Είναι πολλά παιδιά που έρχονται από τη Θεσσαλονίκη στη σχολή στην Αθήνα και βλέπω πως μερικές φορές δυσκολεύονται να επωμιστούν το κόστος ζωής σε μια άλλη πόλη από την δική τους. Θεωρώ πως στη Θεσσαλονίκη υπάρχει κόσμος που διψάει για κάτι τέτοιο.

-Πώς βλέπετε τα επαγγελματικά όνειρα των εκκολαπτόμενων ηθοποιών;
>Δυστυχώς τα βλέπω να κατευθύνονται πολύ στραβά όταν ξεκινάνε και γίνεται από την πλευρά μας μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να έχουν πειθαρχία και να καταλάβουν ότι το θέατρο θέλει πολύ μεγάλη σοβαρότητα για να προχωρήσει κανείς. Δυστυχώς τα παιδιά έχουν πάρα πολύ κακές προσλαμβάνουσες απ’ τα realities, τα talent shows και γενικότερα την τηλεόραση και τα θεωρούν όλα εύκολα.



-Το «Άνθος του Κάκτου» που ανεβάζετε φέτος έχει παιχτεί σε όλο τον κόσμο με διαφορετικές εκδοχές και προσεγγίσεις. Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για την δική σας προσέγγιση;
>Ακόμη κι από μένα έχει παιχτεί διαφορετικά στο παρελθόν. Αυτή τη φορά η προσέγγιση είναι θα έλεγα «διασκεδαστική». Και νομίζω ότι είναι κάτι που θα αρέσει πολύ στο κοινό της Θεσσαλονίκης γιατί το έργο είναι απολύτως προσαρμοσμένο στα Ελληνικά δεδομένα πια. Ενώ την πρώτη φορά που το ανέβασα έμεινα πιστή στην Γαλλική εκδοχή, τώρα το μετέφερα στα Ελληνικά δεδομένα κι έτσι οι χαρακτήρες έχουν ομοιότητες με τους αντίστοιχους πραγματικούς χαρακτήρες.

-Πολλοί ηθοποιοί έχουν απωθημένο να παίξουν στην Επίδαυρο. Εσείς έχετε ανάλογες φιλοδοξίες;
>Δεν έχω φιλοδοξίες που να σχετίζονται με συγκεκριμένους χώρους. Φιλοδοξία μου είναι να κάνω καλό θέατρο. Εάν υπάρξει μια παράσταση που πραγματικά να χρειάζεται να είμαι εγώ μέσα σ’ αυτήν ή πραγματικά μου κεντρίσει το ενδιαφέρον και με κάνει να ονειρευτώ έναν συγκεκριμένο ρόλο, τότε βεβαίως θα ήθελα να παίξω στον συγκεκριμένο χώρο. Ο χώρος αυτός για μένα είναι ιερός, σπουδαίος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να παίξουμε στην Επίδαυρο.

-Στο χώρο διακριθήκατε τόσο για τη σκληρή δουλειά σας αλλά και για την ομορφιά σας. Μέχρι πού θα φτάνατε για να την διατηρήσετε;
>Νομίζω ότι η ομορφιά είναι κομμάτι μιας προσωπικότητας και πλαισιώνεται από πολλά άλλα στοιχεία. Άλλωστε η ομορφιά δεν είναι κάτι αντικειμενικό. Έχει να κάνει απόλυτα με τον ψυχισμό και την προσωπικότητα που εκπέμπει κάποιος. Φυσικά και θα έκανα, όπως και κάνω, διάφορα πράγματα για να είμαι σε μια καλή φόρμα γιατί ο καλλιτέχνης οφείλει να το κάνει αυτό, για το κοινό του. Δηλαδή ακολουθώ μια καλή διατροφή, δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω, και γενικότερα κάνω μια ζωή υγιεινή που με διατηρεί σε μια πολύ καλή φόρμα.



-Η ομορφιά είναι διαβατήριο για μια νέα ηθοποιό που ξεκινάει τώρα;
>Εννοείται! Όχι μόνο για μια νέα ηθοποιό, αλλά πάντα η ομορφιά βοηθάει.

-Βλέπετε το Al tsantiri?
>Όχι.
-Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτή η εμμονή του Λάκη Λαζόπουλου εναντίον σας;
>Νομίζω ότι πρέπει να ρωτήσετε τον ίδιο. Δεν μπορώ να την εξηγήσω εγώ.
-Η κόρη σας, η Μαριτίνα, είναι πια σε μια ηλικία που μπορεί κάλλιστα να αντιληφθεί τι λέγεται για σας στα media. Πώς αντιδράει στην σκληρή «σάτιρα» που έχετε κατά καιρούς δεχτεί;
>Η Μαριτίνα είναι ακόμη εννέα ετών και φροντίζω να την κρατάω μακριά από τέτοιου είδους επιρροές.
-Θα σκεφτόσασταν μια ενδεχόμενη επιστροφή σας στην τηλεόραση και μέσα σε ποιο πλαίσιο;
>Ήδη βρίσκομαι σε κάποιες συζητήσεις και αν η παραγωγή μου κεντρίσει το ενδιαφέρον πιθανόν θα προχωρήσω. Γενικότερα είμαι θετική σε μια καλή παραγωγή.