ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ Release στο showroom Kalos&Klio 23 Μαρτίου




Aπό τη Χριστίνα Φωκά


Μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη, ο Άρης Ράμμος είναι αυτοδίδακτος επαγγελατίας, κυρίως καλλιτέχνης φωτογράφος, που βλέπει χρόνια μπροστά κι επιλέγει να μην προκαλεί επιτηδευμένα με το έργο του ή τη ζωή του,αλλά να δημιουργεί μία διαφορετική γλώσσα επικοινωνίας μέσα από τις φωτογραφίες του.

Κοιτάζοντας τα έργα του σκέφτεσαι αμέσως ότι αυτό που βγάζουν είναι περισσότερο ψυχαναλυτικό παρά τεχνικό. Το ίδιο και ο Άρης, είναι αυθόρμητος με διαύγεια στη σκέψη, διορατικότητα και ειλικρινή ματιά που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στις συνεργασίες του περιλαμβάνονται περιοδικά όπως Vogue, Status, Life&Style, Bhmagazino, Bhmagourmet και πολλά άλλα.

ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ Release στο showroom Kalos&Klio 23 Μαρτίου

1.    Αν είχες να διαλέξεις μόνο ένα φωτογραφικό φακό ποιος θα ήταν αυτός?

Δύσκολη ερώτηση... Είμαι πολύ φαν του τηλεφακού, δηλαδή και πορτραίτα κάνω με τηλεφακό γιατί όσο πιο μακριά βρίσκεσαι τόσο πιο αυθόρμητα βγαίνουν.

2.    Ποια κάμερα χρησιμοποιείς ?

CANON 1ds

3.    Πόσες λήψεις σου χρειάζονται συνήθως μέχρι να πετύχεις τη σωστή και πως καταλαβαίνεις ότι είναι η σωστή?

Αναλόγως... Για μία λήψη μπορεί να χρειαστούν από 10 έως 100 με 150 κλικ. Γενικά θεωρούμαι γρήγορος, όμως, συνήθως οι πρώτες λήψεις είναι ‘καμένες’ μέχρι ο φωτογραφιζόμενος να νιώσει άνετα, να ξεχαστεί, εκτός κι αν φωτογραφίζεις ηθοποιό ή κάποιον που να είναι συνηθισμένος στο να βρίσκεται μπροστά σε κοινό.
 

ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ Release στο showroom Kalos&Klio 23 Μαρτίου

4.    Δηλαδή αυτό που λένε ότι ο καλός φωτογράφος μπορεί να πετύχει με ελάχιστα ίσως κι ένα κλικ τη σωστή λήψη δεν ισχύει?

Όταν μιλάμε για το κάδρο σου συγκεκριμένα,  τότε ναι.  Ένα από τα πράγματα που σε χαρακτηρίζουν ‘καλό’ είναι το να είσαι γρήγορος. Δηλαδή με το που μπεις σε ένα χώρο, να καταλάβεις που πέφτει το φως και πως πρέπει να τοποθετήσεις τα φώτα, ποια είναι η καλή γωνία σου. Αυτό αποκτάται κυρίως με την εμπειρία. Μετά, αυτός που φωτογραφίζεται θα πρέπει να εξοικειωθεί σχετικά γρήγορα ώστε να έχεις και το επιθυμητό αποτέλεσμα.

5.    Είχες κάποιο μέντορα που σε μύησε στη φωτογραφία?

Μέντορα με την  κυριολεκτική έννοια του μέντορα, δεν είχα, είμαι αυτοδίδακτος. Αλλά πήγα δίπλα σε φωτογράφους για μικρό χρονικό διάστημα, περισσότερο για να δω πως γίνεται μία φωτογράφιση. Όχι τόσο τεχνικά,αυτά τα έμαθα μόνος μου από βιβλία και με την εμπειρία, αλλά για να δω την όλη διαδικασία, επειδή δεν είχα άμεση επαφή παλαιότερα με τον χώρο της φωτογραφίας.

6.    Ο πρώτος φωτογράφος που σου έρχεται στο μυαλό και γιατί?

Mark Seliger. Κάνει πορτραίτα στην αμερική και στην αγγλική Vogue. Είναι από τα πρόσωπα που θαυμάζω πολύ.


7.    Πότε κατάλαβες πως αυτό είναι το επάγγελμα που θέλεις να ακολουθήσεις? Ποιο περιστατικό σε οδήγησε προς αυτήν την κατεύθυνση?

Ήταν μία φάση κοντά στα 25 μου, όχι κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό. Έχω σπουδάσει χειροποίητο κόσμημα κάτι τελείως διαφορετικό από τη φωτογραφία, οπότε γύρω στα 25 μου ήταν να ανοίξω δικό μου εργαστήριο. Τότε ήταν που σκέφτηκα πρώτη φορά ποιο θα ήταν πραγματικά το επάγγλεμα που θα ήθελα να κάνω για όλη μου τη ζωή. Αυτό ήταν το ερέθισμα, σκέφτηκα ότι είχα μόνο μία ευχή και μόλις απάντησα, ήξερα τί ήθελα και τα πράγματα έγιναν έπειτα ξεκάθαρα.

8.    Με ποιο τρόπο δίνει ένας φωτογράφος το στίγμα του?

Πάρα πολλά πράγματα.  Από το πως συμπεριφέρεται στον φωτογραφιζόμενο και τους συνεργάτες του, τί ενέργεια έχει, τί είναι αυτό που ‘βγάζει’, μέχρι το πως θα είναι τα κάδρα του και τί φώτα θα χρησιμοποιήσει. Όλοι οι φωτογράφοι έχουν κάποιο σημείο που είναι αναγνωρίσιμο το οποίο είναι οι τεχνικές και τα κάδρα τους ή το concept τους, όταν πρόκειται για προσωπική δουλειά κι όχι ομαδική όπως μία φωτογράφιση για περιοδικό, που πολλές φορές είναι αρκετά έντονο για να αναγνωρίσεις μία φωτογραφία τους απλώς κοιτάζοντάς την.


ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ Release στο showroom Kalos&Klio 23 Μαρτίου

9.    Στις φωτογραφίσεις μόδας τα φώτα και κυριολεκτικά και μεταφορικά πέφτουν πάνω στο μοντέλο... αυτό εξαφανίζει ή όχι τον φωτογράφο?

Καθόλου. Αν ήταν διαφορετικά δε θα φαίνονταν και το μοντέλο τόσο καλό πιστεύω. Όλα έχουν μία συλλογική ροή. Το όνομα του φωτογράφου πάντα ακούγεται στο χώρο κι όλοι θα δουν και τη φωτογραφία σαν φωτογραφία, απλά ίσως το μοντέλο είναι αυτό που λέμε «celebrity», αλλά πιστεύω τα credits που παίρνει το μοντέλο εξυπηρετούν και τον φωτογράφο.

10.    Τί σου αρέσει να φωτογραφίζεις περισσότερο?

Τα πορτραίτα γιατί είναι πιο αυθόρμητες λήψεις και τα πρόσωπα βγάζουν κάτι φυσικό, ίσως πιο ‘τσαλακωμένο’, αντί στημένο, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι δεν έχει πολύ ενδιαφέρον κι η μόδα. Γιατί και στις φωτογραφίσεις μόδας έχουν αρχίσει να θέλουν κάτι πιο αυθόρμητο με αποτέλεσμα να χρειάζεται τα μοντέλα να ξέρουν κι από υποκριτική πλέον.

11.    Όταν κοιτάζεις συνολικά την δουλειά σου από την αρχή ως και σήμερα, τί σκέφτεσαι?

Δεν ξέρω τί να σου πω... Συνήθως, λέω ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι πολύ καλύτερο, αλλά καμία φορά κοιτάζω τις φωτογραφίες μου και σκέφτομαι ότι τελικά κάτι είχα κάνει. Κάθε χρόνο που περνάει πάντως, θέλω να λέω ότι έκανα και κάτι καλύτερο.

12.    Δηλαδή, ποιον στόχο σου που θα ήθελες να πετύχεις μέσα στα επόμενα 5 – 10 χρόνια ?

Να φωτογραφίσω για το National Geographic. Οι φωτογραφίες εκεί είναι πολύ αυθόρμητες, πιάνουν στιγμές αληθινών καταστάσεων, αυτό με κεντρίζει περισσότερο. Είναι όνειρο ζωής.


ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ Release στο showroom Kalos&Klio 23 Μαρτίου

13.    Κοιτάζοντας τη δουλειά σου, προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό κάτι ονειρικό, με μία περίεργα εύθυμη χροιά κι αυθορμητισμό... Εσύ θα έλεγες ότι υπάρχει κάποια ιδιαιτερότητα ή κάποιο μοτίβο που ακολουθείς?

Όχι ... Σίγουρα πάντως δεν κάνω κάτι πολύ δραματικό, δηλαδή ασπρόμαυρο ή με έντονα δραματικές σκιές όπως Bauhaus. Προτιμώ τα clean cuts, τις καθαρές λήψεις και να λειτουργώ αυθόρμητα και, θα έλεγα, ψυχαναλυτικά...

14.    Αυτό συνδέεται άμεσα και με το πως προέκυψε η ιδέα της έκθεσης σου?

Ακριβώς. Η ιδέα της έκθεσης προέκυψε από την ανάγκη που έχουμε σαν άνθρωποι να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε που πολλές φορές δεν το κάνουμε. Γενικά, αυτό που είναι αποδεκτό είναι το χαρούμενο, το γέλιο κάτι που δε συμβαίνει με το κλάμα. Το να κλάψεις από τους μισούς ανθρώπους θεωρείται ντροπή ενώ οι υπόλοιποι το κάνουν αλλά όταν το βλέπουν τότε θεωρούν ότι πρέπει με κάποιο τρόπο να το σταματήσουν, να το σιωπήσουν. Τα στερεότυπα δηλαδή όπως «μην κλαις είναι ντροπή» ή «μην κλαις είσαι άντρας», τα θεωρώ άστοχα σε βαθμό κακοποίησης. Είμαι υπέρ του να εξωτερικεύεις αυτό που έχεις μέσα σου όταν το νιώθεις, είτε πρόκειται για χαρά είτε λύπη.


15.    Τι θα δούμε εκεί? Πιστεύεις ότι μετά την έκθεση ο κόσμος θα φύγει με συναίσθημα χαράς ή λύπης?

Ο σκοπός είναι η ανακούφιση. Και με βάση αυτό έχω βρει και πως θα στήσω τα πορτραίτα. Το κλάμα δεν είναι δραματικό, αλλά όσο πιο απλό και αληθινό γίνεται, ίσως με μία γλυκόπικρη αίσθηση... δεν ξέρω...

16.    Στα πορτραίτα της έκθεσής σου βλέπω πως εστιάζεις ιδιαίτερα στα μάτια... Αυτό το παρατήρησα και σε άλλες  δουλειές σου... Υπάρχει κάποιος λόγος ή απλά σου αρέσει να δίνεις έμφαση εκεί?

Το πως μιλάει κάποιος και πως εκφράζεται, πολλές φορές είναι πολύ πιο σημαντικό από το τί σου λέει. Το βλέμα κι οι εκφράσεις, η γλώσσα του σώματος, λένε, συνήθως, την αλήθεια. Προσωπικά τα μάτια και με γοητεύουν αλλά και σε στιγμές έντασης το eye-contact παίζει τεράστιο ρόλο. Όταν κλαίμε το να κοιτάξουμε τον άλλον στα μάτια εκείνη την ώρα κυρίως σημαίνει ότι είμαστε εντάξει με αυτό που κάνουμε. Το να μπορείς να κοιτάς τον άλλον στα μάτια σημαίνει πάρα πολλά.

17.    Όταν δουλεύεις ακούς μουσική?

Πάντα, ξένη μουσική από Jazz, Blues, rock έως πολύ σκληρή rock.


ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ Release στο showroom Kalos&Klio 23 Μαρτίου

18.    Κάποια αγαπημένη δική σου δουλειά?

Αυτή που κάνω τώρα. Η έκθεση.

19.    Τί σου εξάπτει τη φαντασία? Τί σε εμπνέει?

Αν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου καλλιτέχνη, τότε οι μούσες και οι δαίμονες. Πιστεύω αν δεν είναι κάτι από τα δύο, τότε ο καλλιτέχνης δεν έχει έμπνευση. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες πολλές φορές όταν δημιουργούσαν, αυτοτιμωρούνταν, δηλαδή έφτανα σε κατάσταση παραφροσύνης. Καλά, δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο... (γέλιο)

20.    Τί σε ξενερώνει?

Το ψέμα κι η αγένεια και ο κόσμος που δεν εκτιμά την τέχνη κι όχι την καλή τέχνη. Το ότι δε μας αρέσει κάτι, δε σημαίνει ότι είναι άσχημο ή κακό. Δεν χρειάζεται η απαξίωση σε βαθμό κραξίματος. Αυτό δε μου αρέσει καθόλου, η απαξίωση των έργων τέχνης, επειδή δε συμβαδίζει με την προσωπική μας άποψη. Απλώς, δε συμφωνείς. Οπότε... Άστο να υπάρχει.

21.    Κάτι που θα συμβούλευες στους νέους φωτογράφους της πόλης μας?

Θεωρώ και τον εαυτό μου νέο φωτογράφο, αλλά θα έλεγα να κάνουν ότι τους κατέβει στο κεφάλι. Να μη φοβούνται να φωτογραφίζουν τίποτα κι ότι δεν υπάρχει ταβάνι για τίποτα, ούτε πνευματικά, ούτε τεχνικά, ούτε λειτουργικά.

   
ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ Release στο showroom Kalos&Klio 23 Μαρτίου
Επιστροφή
Copyright 2008 - highsociety.gr